Donde no hubiera moros ni cristianos...

...yo me quiero ir

a la sierra de Armenia...


Guitarra: Paco de Lucía

Variaciones sobre un tema que quiere variar

Me imagino una inmensa nave espacial exploradora, el abrir de una flor de treinta pétalos, los fractales de la nieve expandirse a cámara rápida. Hoy he descubierto a Helene Grimaud y he vuelto a alucinar con Johann Sebastian.

la moral es nuestra

Vaya donde vaya, últimamente me encuentro con una premisa muy típica de.. esta derecha que esta más a la derecha que las demás. Suelen decir en las radios y en los artículos una cosa por el estilo de "ya esta bien con el monopolio de la moral y los principios sociales en manos de la izquierda".

"Good people are always so sure they're right"

(ejecutada en San Quintín, 3 de Junio 1955)

1900. Monte Veritá

Año 1900. Agobiados del consumismo y la globalización -como declararon (¿?!!!)- cinco centroeuropeos cogieron el tren, cruzaron los alpes y llegaron allí, a ese montículo sobre el Laco Maggiore, que tras el ritual de la primera noche fue bautizado Monte Veritá.  Unos pocos años después muchos pasaron por ese lugar: Lenin, Hesse, Otto Gross... De hecho, Siddhartha se baso en una experiencia que Hesse tuvo en este rincón.

Una vez más, la historia no se repite, pero rima (M. Twain). Existe un buen documental (emitido en canal Arte) de Henry Colomerm sobre este tema.

Completo esto con una posible referencia  primigenia a estos reaccionarios. Me contó mi padre que los griegos que buscaban un rincón tranquilo en el mediterráneo, donde no hubieran llegado aun los modelos de polis modernas (mayormente jonias), viajaban preguntando si sabían lo que era un remo. Allá donde recibían una respuesta negativa se quedaban. Arcadia parece que era uno de esos lugares.
Las fotos son todas de ese lugar: Monte Veritá.

Κάποτε δεν είναι παρά μια λάμψη πίσω απ' τα βουνά...

Κάποτε δεν είναι παρά μια λάμψη πίσω απ' τα βουνά

-κει κατά το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρας δυνατός

που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι

τους βουρκώνει

A veces no es más que un reflejo tras las montañas

-allí del lado del océano-. Otras veces un fuerte viento

que de pronto se detiene afuera de los puertos. Y aquellos que lo entienden,

sus ojos se humedecen.

El pequeño nautilo.Odisseas Elytis

Uno se arrepiente de no haber leído apenas libros de aventuras cuando era pequeño. Páginas de historia pura y dura si, a miles, pues contaban hechos, tras comprobar en la enciclopedia de turno que los sabios confiaban casi ciegamente en Herodoto y Tucicides. Siempre desprecié estas novelas de episodios ficticios y forzados tipo "La isla del tesoro", "El libro de la selva" o los motines del barco tal y cual. El tipo de literatura que ahora busco sin cesar. Me siento pues en ese banco contrapicado de la infancia, el de los comics. De aventuras.

Jack London en Corea

Leyendo “La juventud” de Corto Maltés me topé con Jack London como personaje en la guerra ruso-japonesa. Donde estuvo de veras. Vi la literatura de aventuras como mitología de nuestra época. Ambigua. Indispensable. 

                                     

Me centré así en J. London y apareció esta novela gráfica:

Tras 4-5 páginas, pare de leer. Sentí como esa sensación del primer cigarro y leí la novela original. Después volví al cómic.

En una de las viñetas, el acojonante capitán Loup Larsenn asombra al protagonista (un naufrago recogido) recitando unos versos del Rubaiyat de Omar Khayyam. Algo asi: 

¡Bebedor, urna inmensa! Ignoro quién te modeló; sólo sé que puedes contener tres medidas de vino y que mañana te romperá la muerte. 

Entonces me preguntaré, con mayor afán, para qué fuiste creado, por qué fuiste dichoso y hoy no eres ya sino un puñado de polvo.

Ya que estamos, yo añadiría, de la misma obra:

Si locura no fuese, cual la araña en su nido

cuidarías la tela de tu vida presente:
¿Y a qué, si nadie sabe si el aliento absorbido
puede volver al aire de donde fue bebido?

Y recuerdo que un día mi paso se detuvo

por ver un alfarero que batía su barro:

Y el barro en frase tímida su frenesí contuvo:                
«¡Suave, hermano, mi forma también tu forma tuvo!»

Cuando hayamos cruzado tú y yo el negro velo,

¡Oh! el mundo impasible continuará su ronda;
nuestra venida y vuelta le darán tal recelo
como al mar si le arrojas un guijarro del suelo.

En cuanto a la veracidad de los hechos en las aventuras. En este momento no me interesan. Me viene al pelo el final de un cortísimo capitulo del comic kafkia-orwelliano de Jose Carlos Fernandes "La peor banda del mundo", donde uno de sus personajes confiesa: 

 -Los mentirosos son los únicos individuos sinceros. Aquello que ellos omiten, incluyen o modifican termina por revelar sus más íntimos sueños y deseos.

Ecuador como respuesta

Fragmento de la entrevista de Greg Palast en Ελευθεροτυπία

"...Υιοθετεί η Ευρώπη ολοένα και περισσότερο δύο ταχύτητες: φτωχός Νότος, πλούσιος Βορράς; Ποιος είναι ο ρόλος της Γερμανίας στη δράση του ΔΝΤ;

- Είχα μια ασύλληπτη συζήτηση με τον συνάδελφο οικονομολόγο Ρόμπερτ Μούντελ, τον «πατέρα» του ευρώ. Μου ξεκαθάρισε ότι το ευρώ δεν δημιουργήθηκε ως ισχυρό νόμισμα για να βοηθήσει την Ευρώπη να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, αλλά για να καταστρέψει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, ξεκινώντας με τη διάλυση των συνδικάτων, καθώς και για την προώθηση ιδιωτικοποιήσεων. Η ιδέα του ευρώ -μου είπε- είναι να «πάρουμε την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική από τα Κοινοβούλια», περιορίζοντας δηλαδή το δημοκρατικό έλεγχο στα οικονομικά προϊόντα. Αυτή η πορεία επέτρεψε στη... φιλελευθεροποίηση να αποτελεί σήμερα το μόνο οικονομικό εργαλείο. Εκτίμησα την ειλικρίνειά του. Ως οικονομολόγος ο Μούντελ δεν είχε τη δύναμη να εφαρμόσει την αρρωστημένη φαντασίωσή του. Γι' αυτό χρειαζόταν μια ελίτ, ενισχυμένη από τη Γερμανία, για να προσελκύσει τα ευρωπαϊκά κράτη σε αυτή τη νομισματική παγίδα.

Μπορεί να μιλάω για νέα γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, αλλά θέλω να υπογραμμίσω ότι ο μέσος Γερμανός δεν επωφελείται από την κατάσταση της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και των άλλων στοχοποιημένων κρατών. Ο πραγματικός μισθός του μέσου Γερμανού επίσης πέφτει. Δεν πιστεύω ότι η Ευρώπη αντέχει και θα αντέξει δύο ταχύτητες. Είναι αλήθεια ότι η Σουηδία, η Ολλανδία και η Γερμανία, που θα έπρεπε να έχουν τη δική τους νομισματική ένωση, επωφελούνται από την «τεχνητά» υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ στο Νότο. Ομως, πρέπει να καταλάβουμε ότι η καταστροφή του Νότου τελικά θα πληγώσει και τον Βορρά. Οι μισθοί στη Γερμανία συνεχίζουν να πέφτουν, η Γαλλία αιμορραγεί και η Αγγλία αυτοπληγώνεται με την εφαρμογή ενός ανόητου προγράμματος λιτότητας.

* Γράφετε στα άρθρα σας ότι δεν καταλαβαίνετε γιατί οι Ελληνες αφήνουν τον εαυτό τους να πεθάνει. Ποια είναι η εναλλακτική;

- Πραγματικά είναι τρελό! Καταλαβαίνω την κούραση και την απογοήτευση και ότι μερικοί άνθρωποι κυριολεκτικά πεινάνε, αισθάνονται αβοήθητοι και απελπισμένοι. Αλλά δεν πρέπει να τα παρατήσετε. Η εναλλακτική για την Ελλάδα είναι... ο Ισημερινός. Ο πρόεδρός του Ραφαέλ Κορέα, καθηγητής Οικονομικών, είναι πολύ καλά εκπαιδευμένος και μορφωμένος για να πέφτει θύμα και να γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας από οικονομικές βλακείες. Είπε στα όρνεα, στο ΔΝΤ, στην Παγκόσμια Τράπεζα, στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομίας και στα υπόλοιπα αρπακτικά της οικονομίας να πάνε στο διάολο. Το τραγούδι που χρησιμοποίησε στην προεκλογική του εκστρατεία «We're not gonna take it anymore» τα λέει όλα.

Ο Κορέα αρνήθηκε να πληρώσει τα αρπακτικά που έχουν το ξένο χρέος. Υποστηρίζει ότι τα χρέη που δημιουργήθηκαν από τους εγκληματίες-τραπεζίτες δεν αποτελούν ευθύνη του λαού του. Ο Κορέα απέρριψε κατηγορηματικά τα παρανοϊκά προγράμματα λιτότητας του ΔΝΤ. Αντιθέτως, αύξησε τον προϋπολογισμό του για την εκπαίδευση και την υγεία. Αρνήθηκε τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης, γιατί δεν ήθελε να αφήσει κανέναν να κλέψει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας του. Καλωσόρισε στον Ισημερινό τους μετανάστες και τη διασπορά που είχε φύγει αναζητώντας καλύτερο μέλλον. Αντιμετώπισε απειλές δολοφονίας και απαγωγής, αλλά δεν έκανε πίσω, και τώρα ο Ισημερινός από την κρίση έχει εκτοξευθεί στην εκρηκτική ανάπτυξη. Γι' αυτό σας λέω, Ελληνες, σκεφτείτε ότι και οι ΗΠΑ «αποσκίρτησαν» από τον πρώτο Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου -τη Βρετανική Αυτοκρατορία- και δεν κατέρρευσαν, επειδή ανακήρυξαν την οικονομική τους ανεξαρτησία..."

"But I've got news for you..."

You think you've got it all set up
You think you've got the perfect plan
To charm everyone you see
And playing any game you can

But I've got news for you
I hope it won't hit you too hard
One of these days while you're at play
I'm gonna catch you off guard

I'm gonna tear your playhouse down pretty soon
I'm gonna tear your playhouse down room by room

You think love is just fun and games
Trying to be a playboy
All you do is run around
Using hearts as play toys

You've been playing daddy with every mama around
What you gonna say when you look up one day
And see your playhouse tumbling down?

I'm gonna tear your playhouse down pretty soon
I'm gonna tear your playhouse down room by room

I'm gonna tear your playhouse down pretty soon
I'm gonna tear your playhouse down room by room
Yeah, yeah, pretty soon
I'm gonna tear your playhouse down room by room

Voila un mangas italiano!

Vinicio Capossela... cuya portada de álbum dibujó David Prudhomme, quien ya se había atrevido antes realizando un comic-elegía al Rebetiko

A la izquierda, el bouzouki es el personaje de Papaioanou

“Sage, wo ist Athen?”

Atenas ya no existe. En su lugar 
hay otra ciudad que lleva el mismo nombre 
pero ya no es la misma.




Fragmento del libro "Atenas" de Juan Vicente Piqueras. El título de la entrada proviene del Archipielago de Hölderin y quiere decir "Dime, ¿donde está Atenas?".

Ταξιμι

El no exilio de los nostálgicos

…antes que rompa por mi duelo la tierra entera…

Las patrias. Para tener una hay que abandonarla. Para una segunda hay volver a abandonar y así sucesivamente. Aunque entiendo que a partir de cierto punto el bucle se cierra y de ciudadano del mundo uno se vuelve ciudadano. A secas. Habitante de cierta ciudad más. Técnicos de superficies testadas y estandarizadas.

Se reafirma que el poder de la nost-algia es principal para la creación. El desarraigo hace visible todo aquello con lo que la cultura envuelve a las personas sin ser visto, como el agua para los peces. Un inexplicable motor hueco que además casi nunca apunta a su foco, a aquello que se extraña, pues en realidad ahora ya sabemos “…para que sirven las Itacas” y lo bien que hacen estando lejos.

America-America. E. Kazan

Homero se dio cuenta pronto aprovechando este flujo. Casi 3000 años después Kazantzakis –quien decía “patria es aquel lugar donde odiaste por primera vez”- continúo la epopeya con su propia Odisea, una epopeya de treinta y tres mil trescientos treinta y tres versos. Aun sin leerla entera, me fije en algo interesante: si bien Homero en la Odisea original alimenta al oyente a través de resortes emocionales básicos: aventura & regreso al hogar, Kazantzakis proclama que el sedentarismo es la muerte de Odiseo pues éste se da cuenta muy pronto que no puede quedarse en Ítaca y vuelve a partir, esta vez hacia destinos aun más comprometidos moralmente, e incluso más lejanos. Viaja nuevamente, y esta vez cargado de atributos muy permeables a su personaje como el socialismo o el nihilismo. El final parece que le lleva bastante lejos.

Hay que sufrir de alguna manera la tierra que se pisa, patearla o regarla. Y no sé qué pasaría si no paramos de cambiar de nido. Llegará el momento en que se dirá que “hubo” un tiempo en que la gente echaba de menos un lugar…

Que las patrias se queden  lejos está, por tanto, bien, pero que existan. Que sigua habiendo gente que sienta aquello que se pierde al traducir un verso, pues solo eso es la poesía según K. Dimoulá. Los utopistas, no se inventan lo que no hay, si no que enfrentan lo que hay con lo que debería haber (Savater, 1997) Todo esto me vino al volver a echar un vistazo a una antigua canción armenia, ahora bien conocida, con la cual no fui consciente hasta que punto era buena su letra, al menos en su adaptación al griego por Ara Dinkjian & L. Nikolakopoulou. De la interpretación de E. Arvanitaki no digo nada

Παράπονο  &  Ξενιτιά                            El pesar  &  El desarraigo

Βαριά βραχιόλια οι λύπες                      Pesadas pulseras las penas

Πώς μ' αγαπάς δεν είπες                       que me quieres no me dijiste   

Το 'χω παράπονο, μάνα μου                   lo tengo como un pesar, madre mía

Κι ας πέθαινε το σώμα μου                    aunque mi cuerpo muera

Σου στέλνω μ' ένα γράμμα                      Te mando con una carta

Του φεγγαριού τη λάμα                          la hoz de la luna

Πάρ' τη και χτύπα με, μάνα μου              toma y con ella pégame, madre mía, mí locura 

Κι αν κλαίει η ψυχή σου γέλα μου           y si tu alma llora, tu ríe 

                        

Ψηλά βουνά κι εσείς των άστρων θωριές         Altas montañas y vosotros brillos de los astros

Ποτάμια αχνά, ελάτια, δάφνες, μυρτιές           niebla de los ríos, abetos, laureles, mirtos

Την καρδιά μου, αχ φωτιά μου, όποιος δει      A mi corazón -ah fuego mío- quien vea, 

Να του πει να 'ρθει κοντά μου, μην αργεί        le diga que vuelva a mí, que no tarde

Ξενιτιά μου, ερωτά μου, φως κι αυγή             -tierra mía, amor mío, luz y amanecer-

Πριν ραγίσει απ' τον σεβντά μου όλη η γη       antes que rompa por mi duelo la tierra entera

Αηδόνι εσύ, πλανεύτρα στάχτη που καις         Tu ruiseñor, ceniza que seduces y que quemas

Με ποιο κρασί, μεθάει τα μάτια του πες         dime ¿con que vino, embriaga sus ojos?

que sea casualidad por Dios...

Portada de un artículo relacionado en okeanews

Resulta que Greenpeace es canadiense...Joder, que ganas de pensar mal.

Para los que no lo sepan, canadiense es también la megacompañía Eldorado Gold Corp. que va a reventar medioambientalmente la península de Calcídica en Grecia, Galicia y Asturias entre otros. La actitud de la  ONG en Grecia estos últimos años es absolutamente ridícula -aparte de decepcionante- con sus voluntarios deambulando  para informar exclusivamente sobre el problema del ártico y la liberación de sus activistas allí -injustamente- encerrados. Con lo que esta cayendo al lado. No se si es una página de la torpeza o de la infamia. 

Cuando les llamé por teléfono hace unos meses, la respuesta fue a lo "rubia", muy similar a la experiencia que cuenta la periodista más abajo.

Grrrrrreenpeace….(en griego)             okeanews (en francés) 

14/11/2013: Acabo de recibir el siguiente correo y por justicia lo adjunto a continuación, que cada uno saque sus conclusiones:

----------------------------Respuesta de la oficina griega de Greenpeace--------------------------

Αγαπητέ κε Τσιφρικά,

...θα ήθελα να σας επισημάνω ότι κατανοώ τον προβληματισμό σας και αντιλαμβάνομαι το πρόβλημα που υπάρχει στις Σκουριές. Όσον αφορά στη θέση που έχουμε απέναντι στο πρόβλημα αυτό ως Greenpeace, αυτή είναι ξεκάθαρα ενάντια στην εξόρυξη και έχουμε επισημάνει τους περιβαλλοντικούς κινδύνους που ενέχει μια τέτοια κίνηση. Πέρα από το άρθρο που έχετε ήδη διαβάσει, υπάρχουν και τα παρακάτω:

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=5050
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=9228
http://www.greenpeace.org/greece/el/blog/tarazontas_ta_nera_blog_nikos_charalampidis/blog/39749/

http://www.greenpeace.org/greece/el/blog/tarazontas_ta_nera_blog_nikos_charalampidis/h/blog/42765/

http://www.greenpeace.org/greece/el/blog/tarazontas_ta_nera_blog_nikos_charalampidis/blog/42956/

Επιπλέον είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με τις οργανωμένες ομάδες κατοίκων ενάντια στην εξόρυξη. Πρόσφατα μάλιστα είχαμε και μια εποικοδομιτική συνάντηση μαζί τους για να προσφέρουμε όποια βοήθεια μπορούμε από μέρους μας και έτσι έγινε. Τους έχουμε κατευθύνει προς επιστημονικούς συνεργάτες που έχουμε, για την εκπόνηση μια μελέτης που θα αποδεικνύει με μετρήσιμα δεδομένα τους παραπάνω κινδύνους αλλά και το τελικό οικονομικό όφελος από μια τέτοια επένδυση σε σχέση με μια επένδυση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην περιοχή.

Όσον αφορά ωστόσο την ενεργή εμπλοκή μας με ακτιβιστικές δράσεις στην περιοχή αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει από την μια στιγμή στην άλλη. Απαιτεί στρατηγική και πρόγραμμα.

Όπως θα γνωρίζετε, η δράση της Greenpeace στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε δωρεές πολιτών και όχι σε κρατικές, ευρωπαϊκές ή εταιρικές χορηγίες. Αυτή η επιλογή μας δίνει τη δυνατότητα να είμαστε απολύτως ανεξάρτητοι από οποιαδήποτε συμφέροντα, παράλληλα όμως περιορίζει τους πόρους της οργάνωσης. Ως αποτέλεσμα, έχουμε συνειδητά επιλέξει την αξιοποίηση των πόρων (οικονομικών και ανθρώπινων) και της τεχνογνωσίας μας στις 3 βασικές μας εκστρατείες(μεταλλαγμένα, θαλάσσια οικολογία, κλιματικές αλλαγές) με στόχο η δράση μας να είναι αποτελεσματική και αποδοτική. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να αναλάβουμε ουσιαστική δράση και να προτείνουμε ολοκληρωμένες λύσεις τις οποίες και θα πετύχουμε ως στόχους.

Δεν αγνοούμε το πρόβλημα, απλώς θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί σε ό,τι και αν κάνουμε.

Με εκτίμηση

"Carthago delenda est"

Σήμερα το πρωί – στις 04:30 τα ξημερώματα, την ώρα που βγαίνουν οι κατσαρίδες - σύμφωνα με την ΕΡΑ Ζακύνθου (με την μουσική υπόκρουση Peter Green´s Fleetwood Mac) –, μπήκαν τα ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης (ΕΡΤ) στην Αγία Παρασκευή. Η εξουσία – η μηχανή καταστολής της - δεν άντεξε άλλο και εισέβαλε στο κτίριο συλλαμβάνοντας τους λίγους που φύλαγαν βάρδια εκπέποντας πρόγραμα – ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό – κάνοντας να σωπάσει ένα από τα λίγα πράγματα που με κάναν υπερήφανο γιά τα τεκτενόμενα στη χώρα μου..

Δεν είναι μόνο η άποψή μου, η ευασθησία και παιδεία μου – που παραδέχομαι δεν είναι υψηλού επιπέδου -, που μου υπαγορεύεουν τα ανωτέρω. Το 'πείραμα' της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ – κράτησε πάνω απο 4 μήνες με τον φοβερό αγώνα των εργαζομένων που δεν 'πουλήθηκαν'.. - ήταν αναγνωρισμένο σε ύψιστο βαθμό από δημοσιογραφικές ενώσεις ανά τον κόσμο (μοναδικό παράδειγμα πρώην-κρατικής ανεξάρτητης δημοσιογρφίας παγκοσμίως) στον βαθμό που τον τελευταίο μήνα πανεπιστημιακές δημοσιογραφικές σχολές από την Γαλλία (Lyon) και Γερμανία έστειλαν τελειόφοιτους σπουδαστές να μελετήσουν – με υποτροφία – τα καθέκαστα της λειτουργίας ενος ανεξάρτητου ραδιοτηλεοπτικού δικτύου!

Chris Tsifrikas

A las 04:30 del jueves 7 de noviembre 2013, ocho dotaciones de antidisturbios de la policía irrumpieron en compañía de un juez en la sede de la Radio Televisión Griega (ERT) para desalojar a los trabajadores que desde mediados de junio, cuando el gobierno de Samaras cerró por sorpresa el ente público, ocupaban las instalaciones, desde donde emitían de forma pirata por Internet y frecuencias alternativas.

Nota: "Cartago debe ser destruida". Atribuido a Catón el Viejo que según fuentes antiguas, pronunciaba cada vez que finalizaba todos y cada uno de sus discursos en el Senado Romano durante los últimos años de las Guerras Púnicas, alrededor del año 150 a.C. 
Esta expresión se utiliza para hablar de una idea fija que se persigue sin descanso hasta que es realizada.

Charles, un agujero negro te hizo sombra

Me gusta Charles Aznavour. Me gusta mucho. Pero en el momento en que Nina decidió tomar esta canción suya (de hecho la compuso él), todas las lluvias de agua negra de una galaxia entera cayeron sobre ella. Se olvida quien se la imaginó por vez primera, quien la hizo famosa, la tarareo... No queda nada de aquello. Aparte de la Simone, uno se acuerda, tal vez, un poco, de este contrabajo:

Though some may reach for the stars

Others will end behind bars

What the future has in store no one ever knows before

Yet we would all like the right to find the key to success

That elusive ray of light that will lead to happiness

Tomorrow is my turn

No more doubts no more fears

Tomorrow is my turn

When my luck is returning

All these years I’ve been learning to save fingers from burning

Tomorrow is my turn

No more doubts no more fears

Tomorrow is my turn to receive without giving

Make life worth living

Now it’s my life I’m living

My only concern for tomorrow is my turn

Now the summer is gone, there’s another to come

You can’t stop years from drifting by even if you want to try

Though time may help you forget all that has happened before

But honey it’s too late to regret what is gone will be no more

Tomorrow is my turn

When my luck is returning

All these years I’ve been learning to save fingers from burning

Tomorrow is my turn

No more doubts no more fears

Tomorrow is my turn to receive without giving

Make life worth living

Now it’s my life I’m living

My only concern for 

Nada nada mal Charles...

haciendo...prácticas

Algo sabía este hombre y no lo dijo. Algunos médicos dicen que Gould tenia el síndrome de Asperger. Hoy me acabo de enterar de su historia con la silla. Resulta que se llevaba siempre la misma, plegable, a todos sus conciertos para poder sentarse y tocar a su manera tan particular

P.D: de Mozart dijo que "murio demasiado tarde".

el analista alatriste

¿Sabes por qué quiere la gente que acabe la crisis? Para volver a hacer exactamente lo mismo que hacia antes.

A.P.Reverte (en la entrevista de Salvados)

Michigan - Samos - Grenoble

En una terraza del pequeño puerto de Pithagorion escuche por primera vez a este hombre y aun recuerdo ese momento. Ya entonces estaba mas que satisfecho de las versiones del summertime que conocía, hasta que:

Me acorde de esto a causa de esto otro que llego a mi este mediodía:

                                          http://www.youtube.com/watch?v=vk3qFRcSozY


Grande, muy grande Gene Harris Quartet! Y yo que creía que en los 90 ya no se hacia buen blues...

un stimulant pour le français...

Os puedo asegurar que basta una sola canción como esta para desear hablar bien un nuevo idioma...

Dans la ville - Pauline Croze

J' avais pensé quelques fois,

tiens il faudrait retenir

le nom de cet endroit, il faudra revenir...

Je m'étais dit bien souvent, 

c'est une adresse a garder

Il faudra essayer ce banc, cet été...

Mais dans la ville,

Je m'aperçois,

Ces adresses inutiles, 

je n'y reviendrai pas...

Mais dans la ville, je m'aperçois,
ces journées d'avril, ce n'était que toi...

La pensée m'était venue, en t'attendant un matin,
je reviendrai dans ces rues, l'an prochain.

J'avais gardé pour plus tard, un quartier à visiter

Les environs de la gare, le papier peint du café

Ce n'était que toi...

Grenoble & Isere

Otoño - A. Mucha

Grenoble & Isere, un álbum en Flickr.

Fuck golden dawn

Casi medio millón de manos empuñaron el cuchillo que clavaron a Pablo Fysas (Killah P). La de los votantes de Aurora Dorada, la de aquellos que no votaron, la de aquellos que no permiten votar a otros.

Yeah,rest in peace Killah P

Yo, I'm 'bout to bring it to your coward ass Golden Dawn, KKK (Ku Klux Klan) wannabe

Wanna go to war homie? Let the AK spray.

Who the hell is Golden Dawn, the new KKK

Supported by the Greek government, who let y'all stay

Bunch of coward ass racists, Imma make y'all pay

rest in peace Killah P, he was taken away,

take the life of a man who has something to say

you attack immigrants and the people who gay,

you attack muslims, and? the people who pray

bunch of fascists, that's why I gotta spit in your face,

y'all attack Killah P, it was 20 to 1!

come attack Quadir Lateef, we got plenty of guns!

I'm a soldier homie, see I was raised in the slum,

it won't be a Golden Dawn if you ain't seen the sun; it's war!

Could you wanna be the Ku Klux Klan

I'm about to bring the ruckus like Wu Tang Clan

catch you right at protest I won't? let y'all stand, nigga!

Fuck Golden Dawn (x6) 

You wanna go to war homie? Bring it on.

Fuck Golden Dawn (x6)

I fear no man, bring it on

Niggas--cowards man.

I don't understand this fake skinhead, this fake KKK wannabe,

running around, getting at? people man like y'all boys run things man

the people, the people in Greece gotta stand up man

the people in Greece gotta stand up man and form, and form a unit man

and get right at them boys, man

you gotta take the power back man

can't let them people kill people man

just walk around and tryna be racist and fascists man

y'all do nothing about it man

we gotta lock and load on them boys man

that's the only way you're gonna get peace

sometimes it takes war

Quadir Lateef, rest in peace? Killah P

Who next? Yeah...